Δεύτερο single από τον δίσκο «Η Άλλη Πλευρά της Συνήθειας».
Μουσική: Sophie lies
Στίχοι: Sophie lies, Τα Κανονικά Παιδιά
Ενορχήστρωση: Sophie lies και μουσικοί, Κώστας Ζάμπος
Παραγωγή: Κώστας Ζάμπος
Κιθάρες/φωνητικά: Στέφανος Μουρούτσος
Πλήκτρα/synth: Ορέστης Πετράκης
Τύμπανα: Χάρης Παρασκευάς
Μπάσο: Αλέξανδρος Λαδιανός
Additional percussion/synths/synth bass: Κώστας Ζάμπος
Ηχοληψία: Σταύρος Γεωργιόπουλος
Μίξη: Κώστας Ζάμπος
Mastering: Κώστας Βερίγκας
Εικαστικό: Αναστασία Δαφερέρα (Dafy)
Φωτογραφία Αλμυρίδας: Κατερίνα Παπασηφάκη
Όλες οι ηχογραφήσεις έγιναν στο στούντιο Δισκέξ.
Ιούλιος 2024
ΣΤΙΧΟΙ
Προφταίνω πριν σαλπάρει το καράβι
Να δέσω συλλαβές, να ξετυλίξω το κουβάρι
Σκάει η λύπη σε πλήγματος τεμάχια
Μα έχουμε πια αποθέματα σε αγάπη και συμπάθεια
Εμείς εδώ δεν μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε
Αντί για σκέψεις συναισθήματα εκφράζουμε
Χτίζουμε σπίτια, τα πενθούμε κι έτσι αντέχουμε
Εμείς εδώ το εξερευνάμε, δεν το έχουμε
Εμείς εδώ δεν τραγουδάμε, το ερμηνεύουμε
Βουτάμε με τη μούρη μα όταν χρειαστεί απέχουμε
Κυκλοφορούμε με τα zanax στην κωλότσεπη
Και μάθαμε ν’ ακούμε με φροντίδα κι από πρόθεση
Εμείς εδώ δεν μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε
Αντί για σκέψεις συναισθήματα εκφράζουμε
Χτίζουμε σπίτια, τα πενθούμε κι έτσι αντέχουμε
Εμείς εδώ το εξερευνάμε, δεν το έχουμε
Προφταίνω να στα πω ως την προσγείωση
Πριν έρθει και στο αίσθημα η αλλοίωση
Πριν μπούνε σε συρτάρι οι αναμνήσεις
Με χρώμα στη φωνή μου σαν να λέω τις ειδήσεις
Εδώ δεν το’ χουμε έτοιμο, το ορίζουμε
Ακούμε τσάμπα πράμα και πλουτίζουμε
Την σκάβουμε τη γη μας κι είναι γόνιμη
Σαν γίνει το δασάκι μας θα κάτσουμε πιο φρόνιμοι
Εδώ δεν τα σκοτώνουμε ακόμα κι αν γεράσουνε
Τα κλαίμε όλη την νύχτα να γελάσουμε
Κι απλώνουμε τις ήττες στο τραπέζι να στεγνώσουνε
Να γίνουνε νωπές μήπως και έτσι τις διασώσουμε
Προφταίνω να στα πω ως την προσγείωση
Κι ας γίνει στην Αθήνα η αφομοίωση
Δεν ξέρω τι θα φέρει ο χειμώνας
Μα φοβάμαι να φοβάσαι μην χαθούμε κατά μόνας
Προφταίνω πριν σαλπάρει το καράβι
Να λύσω άλλη μια το κουβάρι
Φοβάμαι τι θα φέρει ο χειμώνας
Μην χαθούμε από το κατά μόνας
Προλαβαίνω να το παίξω κι ας το είδα
Απ’ τον Πειραιά ως την Αλμυρίδα
Βυθίζω τα μολύβια μας στο ούζο
Έλα να το πούμε όπως ο Σάκης το Καρούζο
Προφταίνω πριν την τελευταία στάση
Πριν πέσει από τα σώματα η τάση
Να δέσω και να λύσω τα καλώδια του νου
να σου τα πω μια φορά χωρίς εμπόδια
Εμείς που στα χαλάσματα της πόλης αρρωσταίνουμε
Ρουφάμε δακρυγόνο κι υγειαίνουμε
Πρώτα βουτάμε τη γλώσσα μας στο ψέμα
Έπειτα κατορθώνουμε το καθαρό μας βλέμμα
Εμείς εδώ δεν γράφουμε συνθήματα
Αφήνουμε ανοιχτά τα ερωτήματα
Οι στίχοι μας δεν δίνουν την απάντηση
Ζητάνε τη συγκίνηση, διψάνε για συνάντηση
Εμείς εδώ το ζούμε με ανασφάλεια
Πίσω απ’ του ονείρου την βεντάλια
Αγάπη, αποδοχή, στοργή και τρυφερότητα
Στον πόλεμο με την ωμή πραγματικότητα
![](https://s2.save4k.ru/pic/Ptv-Dw3Op7Y/maxresdefault.jpg)