1923թիվ Վենետիկ
Ասում են, թե` դու այնպես
Մոռացել ես ինձ այնպես,
Որ երբ անունս են տալիս,
Հազիվ միտքդ եմ գալիս:
Բայց, նազելիս, ձեր բակում
Այն լորին է դեռ ծաղկում,
Որի քնքուշ բույրի մեջ
Քեզ գրկեցի սիրատենչ:
Ու գրկիս մեջ այսօր դեռ
Կիզող կրակ է վառվել,
Իսկ երբ անունդ են տալիս,
Սիրտս արյուն է լալիս:
Ախ, իրավ է` դու այնպես
Մոռացել ես ինձ արդեն,
Որ երբ անունս են տալիս,
Հազիվ միտքդ եմ գալիս...
![](https://s2.save4k.ru/pic/bOpuT3EYyxo/mqdefault.jpg)